Afwijzing

Ik houd der niet van.

Niet voor niets wil ik mijn hele leven er al bij horen. Waarbij weet ik dan ook niet precies maar liever niet alleen. Sociaal zijn is zeg maar echt mijn ding. Ik pas me graag aan de ander aan. Maar ben eigenwijs genoeg om dat niet ten koste van mezelf te laten zijn.

Om erbij te horen & afwijzing te voorkomen zou je zeggen dat het handig is om je ook niet al teveel op de voorgrond te stellen. Om niet tegen de stroom in te zwemmen en om jouw mening voor je te houden. Hoewel ik eigenlijk weinig waarde hecht aan meningen (want zeg nou zelf hoe gemakkelijk zijn die bij te stellen?), heb ik er toch blijkbaar vaak eentje en vind ik het ook nodig om deze kenbaar te maken. Dat maakt mij zowel geliefd als gehaat. Afwijzing genoeg gehad in mijn leven.

En toch blijft dat pijn doen.

Ik heb het geprobeerd hoor.. Niet teveel zeggen. Op mijn handen zitten. Mezelf terug trekken. Maar daar ben ik helemaal niet voor gemaakt. Het gaat me bijzonder slecht af en sterker nog; het stompt me af. Het maakt me onverschillig. Ik trok mijn schouders op en liet het aan mij voorbij gaan. Geen betrokkenheid. Geen verbinding.

Ook in mijn ondernemerschap neem ik mezelf voluit mee. Ik reageer alleen op klussen waar ik helemaal voor ga. Ik weet mij op voorhand al te verbinden aan de organisatie, zie mezelf het werk doen en ben ervan overtuigd dat ik de beste ben om de organisatie verder te brengen. En dan onverwachts komt de afwijzing. Als een klap in mijn gezicht.

Dan denk ik terug aan de keren dat ik aan de andere kant van de tafel zat. Iemand afwees die overtuigd was van zijn eigen kunnen. Maar ik vanuit een ander perspectief keek. Met de kennis van de werkvloer en met míjn kijk op de toekomst. Dat ik iedere keer een mooi mens voor mij zag. Met veel kwaliteiten. Waar ik zo een biertje mee zou drinken. Maar niet de juiste match was voor de opdracht die er lag.

Afwijzing en je afgewezen voelen zijn twee verschillende dingen. Zo simpel is het. Maar zal het ooit zo simpel zijn?

Ondernemer of ZZP'er?

Eigenlijk vond ik het altijd gewoon stom als zzp’ers zichzelf ondernemers noemden. Zo’n klein k**bedrijfje groter maken dan wat het is, was mijn oordeel. Maar nu ik er zelf aan moet geloven, zie ik steeds meer in dat het wel degelijk ondernemerschap is. Want het vraagt nogal wat om jezelf omhoog te houden en als het even kan graag meer bereiken dan je lief is.

Mijn leercurve schoot sinds 1 september in 1 rechte lijn omhoog. Dat klinkt leuk, maar is minder makkelijk. Want het is nogal een confrontatie met jezelf. Tot de Dag van de Duurzaamheid (10-10) kon ik me nog enigszins verschuilen achter werkzaamheden voor mijn oude werkgever en vrijwilligerswerk (afmaken wat je begonnen bent) voor de DvdD Apeldoorn. Daarna nog even een vakantietje en al gauw werd het november.

Ik kan goed verkopen. Maar níet mezelf. Das niet handig als je een opdracht wilt scoren… voor jezelf. Ik weet niet goed welke kant ik op wil en daar berust ik mij graag in, maar anderen blijkbaar niet. Anderen die je in het zadel kunnen helpen. Op weg naar goed werk. Waar ik toch wel echt afhankelijk van ben.

Ik loop tegen mijn ongeduld aan. Ik vind het fijn om ruimte te hebben voor mijn proces, maar ik wil wel aan de slag. Nu.

Tegen mijn eigenwijsheid. Je hoeft mij niet vertellen hoe ik het moet doen, maar je mag mij wel adviseren. Dat blijkt iets heeeeeeeeeel anders te zijn als je dierbaren om je heen hebt ;-)

Ik vind het raar dat ik geen heldere taken heb om aan te werken. Soms weet ik niet waarvoor ik mijn bed uit moet springen die dag. Maar ik wil ook juist surfen op de golven van het leven. Om te kijken waar het mij brengt. Die golven blijk je echter niet te kunnen sturen. Vreemd. ;-)

Ik vind alles maar klein geneuzel en denk dat ik toch echt wel voor iets groters in de wieg gelegd ben. Maar zo werkt het niet. En oké, ik geef toe, ook heel arrogant gedacht ja. The word is eruit.

Ik heb nog geen pepernoot verdiend en ik zie allemaal leuke dingen die ik wil doen of wil hebben. Fck. Ben ik dan toch zo materialistisch? En ik hoor steeds vaker mijn moeder aan de keukentafel een pleidooi houden voor onafhankelijk nu mijn bankrekening leeg is.

Maar wat loop ik nou te zeiken? Ik heb ruimte. Ruimte om er meer voor mijn kinderen te zijn. Ruimte om er te zijn voor mensen in mijn omgeving die dat nodig hebben. Ruimte om weer lekker flink te sporten. Ruimte om buitengewoon mooie gesprekken te voeren met mensen die ik ken, beter leer kennen of überhaupt leer kennen. Gesprekken over dingen die er voor mij toe doen. Over contact maken, omzien naar de ander, dna van jouw bedrijf of leiderschap leren kennen, over iets in de markt zetten (de beste stuurlui staan aan wal ;-)), geld verdienen om zelfstandig te zijn en impact te vergroten. Ik krijg de leukste uitnodigingen. Wordt voorgesteld aan mensen en stel mensen aan elkaar voor. Het stroomt.

Het waait maar komt me niet aanwaaien.

Ondernemersbloed

Het ondernemerschap aangaan is iets wat eigenlijk onvermijdelijk was in mijn leven. Mijn ouders zijn samen gaan ondernemen in het sociale domein toen ik een jaar of zestien was. Het liep gewoon zo. Mijn zus is na niet nagekomen beloftes van managers en frustraties over het systeem waarin zij werkte het voor zichzelf gaan doen. Zij deed dat gewoon zo. Mijn andere zus is vanuit praktisch oogpunt voor zichzelf begonnen. Daarin heeft ze heel knap een enorme carrièreswitch gemaakt, omdat dit beter aansloot op haar gezinsleven. Zij is gewoon zo. 

Toevallig of niet zijn die zussen van mij ook nog eens getrouwd met hardwerkende ondernemers. Praktische mannen die hun kans zagen en grepen. En dat deden ze heel goed zo. Toevallig of niet ben ook ik getrouwd met een ondernemer. Eentje met zoveel ondernemersdrang dat het af en toe duizelt. Eentje die buiten de grenzen van Nederland denkt. Eentje waarvoor één onderneming niet voldoende is. Eentje die groots denkt. Dat was altijd zo.

Nu ben ik aan de beurt. De laatste telg van dit systeem. Het heeft even geduurd. Dat is gewoon zo. Omdat ik dacht dat ik samenwerking zou missen als zelfstandige. Iets wat ik uiteindelijk vaker buiten mijn organisatie dan intern vond. Omdat ik het prettig vind om iemand boven mij te hebben staan die mij opdracht geeft. Maar wat ook vaak resulteerde in het beteugelen van het uitslaan van mijn vleugels. Omdat ik niet wist wat voor een business ik op zou zetten en eigenlijk weet ik dat nog steeds niet.

Wat ik wel weet is dat ik ondernemers socialer wil maken en sociale organisaties ondernemender. Omdat ik geloof dat je op deze manier geld kunt verdienen en zelfstandig kunt blijven. Omdat goed werk doen zo’n voldoening en betekenis geeft, dat je er vanuit je tenen blij van wordt. Maar welke proposities daarbij horen en het exacte hoe daar loop ik nu mee te worstelen. Laat mij maar gewoon mijn werk goed doen en ondertussen ook goed doen met mijn werk.

Mijn eerste Flamenco les

Af en toe zie ik haar.

Een glimp van de vrouw die ik wil zijn. De vrouw die ik bén.

Ik zie haar vooral op de momenten dat ik er níet mijn best voor doe om haar krampachtig te zijn.

Màrta is al een stadium verder. Ze speelt met de verschillende emoties door haar dans. Ze stuurt ze en toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze zich vooral láát sturen. Door de muziek. Door haar gemoedstoestand. Puur en vol passie tegelijkertijd.

Ik bewonder haar vrouwelijkheid en gemak met haar lijf. En ineens zie ik dat ze ouder is dan ik had vermoed. Niet eens haar grijze haar verraad haar, maar haar innerlijke wijsheid.

Wat een heerlijk mens. Wat een kadootje deze les.

Ik dans met mijn wolven. Als ik in de spiegel kijk, dan voel ik me verlegen. Kritisch volg ik mijn bewegingen en de oordelen zijn niet mals. Oké, dit is nog een brug te ver. Ik focus me op een punt boven mijn hoofd en concentreer mij op de danspassen. Een andere wolf dient zich aan. Ik zit teveel in mijn hoofd, terwijl mijn lichaam zich voortbeweegt.

Màrta moedigt me zacht aan.

Terwijl alles aan haar vloeiend lijkt te bewegen, geeft ze mij een tegengestelde kijk op het leven. De wereld om ons heen verandert constant. Het is volop in beweging. Belangrijk is om zélf constant te zijn. Gegrond in jezelf. Dat is wat de Flamenco je geeft. 

Een krachtige thuisbasis voor je ik.

De dans is krachtig, ontwapenend, erotisch en open. Kijk naar mij. Hier ben ik. Heb geen vrees. Dat heb ik ook niet.

En ik besef maar eens te meer hoe fijn het is om van anderen te leren. Om samen complementair te zijn.

Ik ben aan het dansen met mijn wolven. Ze zitten niet stevig aan een lijntje, maar hey.. ik dàns met ze. One foot for the other..

Pijl en Boog

Onlangs ging ik voor het eerst boogschieten. Ik had goed geluisterd naar de instructies braaf als ik ben. Ik stond ingespannen klaar met mijn boog op spanning. En toen? Wat moest ik doen? “Loslaten!” riep de juf mij simplistisch toe. Loslaten? Hoe doe ik dat? “Gewoon. Loslaten!”

Ik probeerde dat te beredeneren. Een strategie in te zetten. Ik deed een laffe poging en de pijl kwam lafjes los van de boog. Ik herpakte mezelf. Herpakte de pijl en boog. Zette de spanning er weer op en liet los. Poef. Daar ging ‘ie! In een strakke lijn in de richting van het doel. Wat een kick. Zo simpel was dat dus. Loslaten. Een kwestie van niet denken, maar doen.
Nu focus op de sturing. Aha. Bekender terrein. Zoef. Raak! En ik was verkocht aan dit spelletje. Maar wat me niet losliet was dat ik intuïtief zoveel moeite had met loslaten. Ook al ging het binnen 10 seconden goed, in eerste instantie snapte ik niet hoe je dat deed dat loslaten. Dat geeft me dan toch te denken.

De pijl en boog deden mij ook denken aan de woorden van Kahlil Gibran in ‘De Profeet':

“En hij zei: Je kinderen zijn je kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel, want hun ziel toeft in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht niet hen aan je gelijk te maken. Want het leven gaat niet terug, nog blijft het dralen bij gisteren.

Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn: want zoals hij de vliegende pijl lief heeft, zo mint hij ook de boog die standvastig is.”

Prachtige manier om naar je kinderen te kijken. Vergt ook wat oefening in loslaten. Hoe ging dat ook alweer? ;-)

Espagna por favor

Geduld is een schone zaak
Als ik toekijk hoe er gewerkt wordt in de winkel waar mensen de handelingen van elkaar teniet lijken doen en het wachten op mijn beurt oneindig lijkt te duren, dan wordt mijn geconditioneerde Hollandsche brein getergd. Ik raak al gauw geïrriteerd om alle inefficiëntie en bulder het liefst als een Gordon Ramsey door de tent. Jongens, dit kan toch veel handiger? Mijn Nederlandse hoogmoed en calvinistische inslag ziet het geld wat verdiend kan worden met sloten tegelijkertijd weggegooid worden. Dat vertel ik ze dan ook mooi even. Recht in het gezicht met de directheid die wij gewend zijn.
Maar ik pers mijn lippen tot een klein streepje. Spreek mezelf toe om de schoonheid van deze nonchalance en werkverschaffing in te zien. En ik wacht.

Bekend terrein
Ik vervolg mijn weg door het Spaanse landschap en de prachtigste vergezichten trakteren mijn blikveld. Mijn ogen dwalen af naar de vele hoogspanningsmasten, chaotische telefoonmasten, verwaarloosde huisjes en onbewerkte tuinen. Gek genoeg vind ik die beelden vaak geruststellend. Hoewel ik ze nauwelijks herken uit het land waar ik vandaan kom, herken ik de beelden wel vanuit mijn eigen woelige wereld. Het herinnert mij aan de vrijheid die imperfectie geeft wanneer het tolerantie en goedkeuring krijgt. De autonomie van het rebelleren tegen heersende verwachtingen. Paden die geen gebaande wegen bewandelen, maar meebuigen met haar omgeving.

Gat in de weg
Mijmerend over wat dit land met mij doet, hoe het mij laat slingeren tussen de tegenpolen van mijn karakter en mijn worstelingen, merk ik op dat de banden van mijn auto niet langer wegzakken in het diepe gat net om de hoek van ons huis. Kiezels, stenen en zand vullen het kapotte wegdek. Net zolang totdat het volgende probleem weer opduikelt. En ook daar komt een oplossing voor. Misschien niet de meest slimme en duurzame, maar wel een oplossing. Die werkt. Al is het maar voor even. Hier en nu.

En ik vind mijn rust te midden van de chaos.

Next Generation

Ze komt binnen. Even op de koffie omdat hij net terug is met verhalen uit China. De kinderen laten supertrots hun nieuwste aanwinsten zien. Papa heeft ze gruwelijk verwend. En dat nog wel in de tijd dat de Goed Heiligman ons land aandoet.

Ze kijkt meewarig rond en vraagt mij of misschien zichzelf hardop af of de kinderen van tegenwoordig straks nog wel tevreden kunnen zijn.  Ik kijk met haar mee. Ook ik zie veel speelgoed en spullen in mijn huis rondslingeren. Ik herinner mij hoe ik de afgelopen week mijn stinkende best moest doen om niet nog meer te kopen. De aanbiedingen maakten de verleidingen erg groot. In eerste instantie was ik niet erg blij met de kado’s waarmee “papa” thuiskwam. Dat gevoel ebde weg toen ik zag hoe ontzettend blij en dankbaar de kinderen waren. Diezelfde lichtjes zie ik nu weer in hun ogen als ze alles showen.

Of de vraag nu werkelijk aan mij gericht is of niet, ik antwoord rustig en met een vol hart terug. De jeugd van tegenwoordig is niet meer zo gehecht aan bezit. De deeleconomie past goed bij hen. Waarom zou je een boor kopen als je op jezelf gaat wonen, terwijl je er ook eentje kunt lenen bij jouw nieuwe buur via peerby.com? Waarom zou je een spijkerbroek kopen als je er eentje kunt huren? De nieuwe generatie komt met de mooiste ideeën en ondernemingen. Veelal duurzame en maatschappelijk betrokken ondernemingen.

Ik kan niet wachten op wat de toekomst nog meer in petto heeft voor ons met deze generatie verbinders!