Als ik toekijk hoe er gewerkt wordt in de winkel waar mensen de handelingen van elkaar teniet lijken doen en het wachten op mijn beurt oneindig lijkt te duren, dan wordt mijn geconditioneerde Hollandsche brein getergd. Ik raak al gauw geïrriteerd om alle inefficiëntie en bulder het liefst als een Gordon Ramsey door de tent. Jongens, dit kan toch veel handiger? Mijn Nederlandse hoogmoed en calvinistische inslag ziet het geld wat verdiend kan worden met sloten tegelijkertijd weggegooid worden. Dat vertel ik ze dan ook mooi even. Recht in het gezicht met de directheid die wij gewend zijn.
Maar ik pers mijn lippen tot een klein streepje. Spreek mezelf toe om de schoonheid van deze nonchalance en werkverschaffing in te zien. En ik wacht.
Bekend terrein
Ik vervolg mijn weg door het Spaanse landschap en de prachtigste vergezichten trakteren mijn blikveld. Mijn ogen dwalen af naar de vele hoogspanningsmasten, chaotische telefoonmasten, verwaarloosde huisjes en onbewerkte tuinen. Gek genoeg vind ik die beelden vaak geruststellend. Hoewel ik ze nauwelijks herken uit het land waar ik vandaan kom, herken ik de beelden wel vanuit mijn eigen woelige wereld. Het herinnert mij aan de vrijheid die imperfectie geeft wanneer het tolerantie en goedkeuring krijgt. De autonomie van het rebelleren tegen heersende verwachtingen. Paden die geen gebaande wegen bewandelen, maar meebuigen met haar omgeving.
Gat in de weg
Mijmerend over wat dit land met mij doet, hoe het mij laat slingeren tussen de tegenpolen van mijn karakter en mijn worstelingen, merk ik op dat de banden van mijn auto niet langer wegzakken in het diepe gat net om de hoek van ons huis. Kiezels, stenen en zand vullen het kapotte wegdek. Net zolang totdat het volgende probleem weer opduikelt. En ook daar komt een oplossing voor. Misschien niet de meest slimme en duurzame, maar wel een oplossing. Die werkt. Al is het maar voor even. Hier en nu.
En ik vind mijn rust te midden van de chaos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten