Afwijzing

Ik houd der niet van.

Niet voor niets wil ik mijn hele leven er al bij horen. Waarbij weet ik dan ook niet precies maar liever niet alleen. Sociaal zijn is zeg maar echt mijn ding. Ik pas me graag aan de ander aan. Maar ben eigenwijs genoeg om dat niet ten koste van mezelf te laten zijn.

Om erbij te horen & afwijzing te voorkomen zou je zeggen dat het handig is om je ook niet al teveel op de voorgrond te stellen. Om niet tegen de stroom in te zwemmen en om jouw mening voor je te houden. Hoewel ik eigenlijk weinig waarde hecht aan meningen (want zeg nou zelf hoe gemakkelijk zijn die bij te stellen?), heb ik er toch blijkbaar vaak eentje en vind ik het ook nodig om deze kenbaar te maken. Dat maakt mij zowel geliefd als gehaat. Afwijzing genoeg gehad in mijn leven.

En toch blijft dat pijn doen.

Ik heb het geprobeerd hoor.. Niet teveel zeggen. Op mijn handen zitten. Mezelf terug trekken. Maar daar ben ik helemaal niet voor gemaakt. Het gaat me bijzonder slecht af en sterker nog; het stompt me af. Het maakt me onverschillig. Ik trok mijn schouders op en liet het aan mij voorbij gaan. Geen betrokkenheid. Geen verbinding.

Ook in mijn ondernemerschap neem ik mezelf voluit mee. Ik reageer alleen op klussen waar ik helemaal voor ga. Ik weet mij op voorhand al te verbinden aan de organisatie, zie mezelf het werk doen en ben ervan overtuigd dat ik de beste ben om de organisatie verder te brengen. En dan onverwachts komt de afwijzing. Als een klap in mijn gezicht.

Dan denk ik terug aan de keren dat ik aan de andere kant van de tafel zat. Iemand afwees die overtuigd was van zijn eigen kunnen. Maar ik vanuit een ander perspectief keek. Met de kennis van de werkvloer en met míjn kijk op de toekomst. Dat ik iedere keer een mooi mens voor mij zag. Met veel kwaliteiten. Waar ik zo een biertje mee zou drinken. Maar niet de juiste match was voor de opdracht die er lag.

Afwijzing en je afgewezen voelen zijn twee verschillende dingen. Zo simpel is het. Maar zal het ooit zo simpel zijn?