Ondernemersbloed

Het ondernemerschap aangaan is iets wat eigenlijk onvermijdelijk was in mijn leven. Mijn ouders zijn samen gaan ondernemen in het sociale domein toen ik een jaar of zestien was. Het liep gewoon zo. Mijn zus is na niet nagekomen beloftes van managers en frustraties over het systeem waarin zij werkte het voor zichzelf gaan doen. Zij deed dat gewoon zo. Mijn andere zus is vanuit praktisch oogpunt voor zichzelf begonnen. Daarin heeft ze heel knap een enorme carrièreswitch gemaakt, omdat dit beter aansloot op haar gezinsleven. Zij is gewoon zo. 

Toevallig of niet zijn die zussen van mij ook nog eens getrouwd met hardwerkende ondernemers. Praktische mannen die hun kans zagen en grepen. En dat deden ze heel goed zo. Toevallig of niet ben ook ik getrouwd met een ondernemer. Eentje met zoveel ondernemersdrang dat het af en toe duizelt. Eentje die buiten de grenzen van Nederland denkt. Eentje waarvoor één onderneming niet voldoende is. Eentje die groots denkt. Dat was altijd zo.

Nu ben ik aan de beurt. De laatste telg van dit systeem. Het heeft even geduurd. Dat is gewoon zo. Omdat ik dacht dat ik samenwerking zou missen als zelfstandige. Iets wat ik uiteindelijk vaker buiten mijn organisatie dan intern vond. Omdat ik het prettig vind om iemand boven mij te hebben staan die mij opdracht geeft. Maar wat ook vaak resulteerde in het beteugelen van het uitslaan van mijn vleugels. Omdat ik niet wist wat voor een business ik op zou zetten en eigenlijk weet ik dat nog steeds niet.

Wat ik wel weet is dat ik ondernemers socialer wil maken en sociale organisaties ondernemender. Omdat ik geloof dat je op deze manier geld kunt verdienen en zelfstandig kunt blijven. Omdat goed werk doen zo’n voldoening en betekenis geeft, dat je er vanuit je tenen blij van wordt. Maar welke proposities daarbij horen en het exacte hoe daar loop ik nu mee te worstelen. Laat mij maar gewoon mijn werk goed doen en ondertussen ook goed doen met mijn werk.