Eigenlijk vond ik het altijd gewoon stom als zzp’ers zichzelf ondernemers noemden. Zo’n klein k**bedrijfje groter maken dan wat het is, was mijn oordeel. Maar nu ik er zelf aan moet geloven, zie ik steeds meer in dat het wel degelijk ondernemerschap is. Want het vraagt nogal wat om jezelf omhoog te houden en als het even kan graag meer bereiken dan je lief is.
Mijn leercurve schoot sinds 1 september in 1 rechte lijn omhoog. Dat klinkt leuk, maar is minder makkelijk. Want het is nogal een confrontatie met jezelf. Tot de Dag van de Duurzaamheid (10-10) kon ik me nog enigszins verschuilen achter werkzaamheden voor mijn oude werkgever en vrijwilligerswerk (afmaken wat je begonnen bent) voor de DvdD Apeldoorn. Daarna nog even een vakantietje en al gauw werd het november.
Ik kan goed verkopen. Maar níet mezelf. Das niet handig als je een opdracht wilt scoren… voor jezelf. Ik weet niet goed welke kant ik op wil en daar berust ik mij graag in, maar anderen blijkbaar niet. Anderen die je in het zadel kunnen helpen. Op weg naar goed werk. Waar ik toch wel echt afhankelijk van ben.
Ik loop tegen mijn ongeduld aan. Ik vind het fijn om ruimte te hebben voor mijn proces, maar ik wil wel aan de slag. Nu.
Tegen mijn eigenwijsheid. Je hoeft mij niet vertellen hoe ik het moet doen, maar je mag mij wel adviseren. Dat blijkt iets heeeeeeeeeel anders te zijn als je dierbaren om je heen hebt ;-)
Ik vind het raar dat ik geen heldere taken heb om aan te werken. Soms weet ik niet waarvoor ik mijn bed uit moet springen die dag. Maar ik wil ook juist surfen op de golven van het leven. Om te kijken waar het mij brengt. Die golven blijk je echter niet te kunnen sturen. Vreemd. ;-)
Ik vind alles maar klein geneuzel en denk dat ik toch echt wel voor iets groters in de wieg gelegd ben. Maar zo werkt het niet. En oké, ik geef toe, ook heel arrogant gedacht ja. The word is eruit.
Ik heb nog geen pepernoot verdiend en ik zie allemaal leuke dingen die ik wil doen of wil hebben. Fck. Ben ik dan toch zo materialistisch? En ik hoor steeds vaker mijn moeder aan de keukentafel een pleidooi houden voor onafhankelijk nu mijn bankrekening leeg is.
Maar wat loop ik nou te zeiken? Ik heb ruimte. Ruimte om er meer voor mijn kinderen te zijn. Ruimte om er te zijn voor mensen in mijn omgeving die dat nodig hebben. Ruimte om weer lekker flink te sporten. Ruimte om buitengewoon mooie gesprekken te voeren met mensen die ik ken, beter leer kennen of überhaupt leer kennen. Gesprekken over dingen die er voor mij toe doen. Over contact maken, omzien naar de ander, dna van jouw bedrijf of leiderschap leren kennen, over iets in de markt zetten (de beste stuurlui staan aan wal ;-)), geld verdienen om zelfstandig te zijn en impact te vergroten. Ik krijg de leukste uitnodigingen. Wordt voorgesteld aan mensen en stel mensen aan elkaar voor. Het stroomt.
Het waait maar komt me niet aanwaaien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten