Op twitter ontmoet ik hem. @renedakloos heet ‘ie. Hij geeft een kijkje in zijn keuken. Een wereld van slaapplaatsen zoeken, geregeld honger lijden, omgaan met verslaving en vechten tegen depressie.
Het brengt mij terug in de tijd dat mijn vader op het Hoogeland in Beekbergen werkte. Een voorziening die een thuis biedt aan dak- en thuisloze mannen en vrouwen met lichamelijke (ouderdoms)klachten. Zij kunnen niet meer voor zichzelf zorgen, maar voelen zich niet op hun gemak in een ‘gewoon’ verzorgingstehuis.
Ik was een tiener en dacht zwart-wit. Door zijn verhalen thuis en de bezoekjes op zijn werk, ontdekte ik dat dak- en thuislozen niet eng zijn maar vooral mens. Dat besef gaf mijn vader mij.
Renedakloos heeft een moeilijke tijd. Terwijl hij een flesje water vult in de w.c. van de McDonalds in Amsterdam, wordt hij in elkaar geslagen door een medewerker. Een paar bezoekers vallen het personeelslid bij. Zij zien een stuk vuil. En zo begint hij zich te voelen. Hij is zich ervan bewust hoezeer hij stinkt. Hoe vermagerd hij is. Het gaat me aan het hart.
Als we met ons gezin een dagje onze hoofdstad aandoen, ontmoeten we hem en zijn vriendin. Een aangename, welbespraakte en warme man. Zijn verwondingen duidelijk zichtbaar. Het leven op zijn gezicht getekend. Onmiskenbaar een zwerver.
Mijn kinderen spelen wat om ons heen. Zij zien een man en een vrouw. Die een praatje houden met hun ouders. Die een praatje houden met hen. Een aardige meneer en mevrouw. Die een knuffel en kussen krijgen van hun mama. Zij zien geen zwervers, maar mensen.
De 40dagentijd is voor ons begonnen. De ongeziene gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten