Een hele dag skiën in mijn eentje. Dat heb ik vaker gedaan. Toch moet ik er opnieuw aan wennen. Niemand die mij begeleid of leid. Ik moet zelf keuzes maken en mijn eigen route uitstippelen. Niet mijn sterkste kant.
In het Dagelijkse Leven worstel ik daar regelmatig mee. Als mij gevraagd wordt "Wat zijn jouw ambities?" of "Wat is jouw doel voor de komende vijf jaar?" dan struikel ik over mijn eigen gedachten. Zelfs de -voor de meeste mensen doodnormale- vraag "Wat wil je?" weet ik amper te beantwoorden. Dan voel ik mij dikwijls een mislukkeling kan ik u verklappen. Het mooie is dat in je zwakte ook vaak jouw kracht zit. Sla de kernkwadranten er maar eens op na..
Ik besluit te doen waar ik goed in ben. Ik trek geen plan. Ik skie daar naartoe waar het er mooi uitziet, waar het zonnetje schijnt en waar de sneeuw het beste is. Ik spring op de golven van het leven en zie waar het mij brengt. Zo in het leven staan, levert mij mooie ontmoetingen op, prachtige momenten, avontuur. Het geeft mij de ultieme verbinding met mezelf, met de ander en met de wereld. Het leven in volste vertrouwen omarmen.
Of ik de weg terug heb gevonden? Zelf niet nee.. Maar gelukkig zijn er altijd mensen om je heen te vinden die graag helpen. Zolang je er maar om vraagt..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten