Mijn moment van 2013

Het is herfstig in Nederland, maar in Spanje schijnt warm de zon. Voor het eerst in mijn leven ga ik alleen op vakantie.
Geen kind die aan mijn jasje trekt, geen man om rekening mee te houden, geen vriendin die tegen mij aan praat. Just me, myself and I.. nou ja, vooruit: en de kitesurfleraar. Want ik ga niet zomaar luieren. Ik ga leren kitesurfen! En die leraar.. die telt voor tien met zijn geschreeuw om aandacht.

Geen moment voel ik mij alleen, terwijl ik iedere poging tot contact kranig van me afsla. Tot ik in het restaurant plaats neem aan een tafel voor 4. De tweepersoonstafels staan zielig weggedrukt tegen een kale muur en zijn desondanks veelal bezet. Normaal gesproken zou mijn gezin deze tafel vullen. Die gedachte verwarmt me. IJskoud kom ik terug in de realiteit als er aan me gevraagd wordt "One people?" Terwijl ik vertwijfeld ja schud, wordt mijn tafel snel en discreet afgeruimd. Wat rest is een grote lege tafel met alleen mijn eigen plek gevuld. Ineens voel ik mij eenzaam..

Ik besluit het leven te vieren en bestel een glas vol bubbels. Nog niet gewend aan de Spaanse prijzen blijkt het glas een hele fles te zijn.
Maar mijn moment van 2013 beleef ik op het strand. Het leren kiten gaat wonderbaarlijk goed. Ik blijk een goede leerling te zijn en de eerste avond lig ik te stuiteren op mijn hotelbed van de kicks. De volgende dag is de bluf al wat gezakt. Voor het eerst sta ik op een landboard en moet mijn evenwicht zien te vinden. Dat brengt mij van mijn stuk. Even slikken en doorgaan.

Een dag later is de landboard onder de knie. De kite is mijn Nieuwe Beste Vriend. Ik loop al haast naast mijn slippers, wanneer ik een grotere kite in mijn handen gedrukt krijg. Slik. Mijn oude mechanismen steken direct de kop op. In mijn dagelijkse comfortabele leventje kom ik niet zo vaak angst tegen. Dat ik mijzelf goed onderuit kan halen en weinig vertrouwen kan hebben, was ik bijna vergeten. Ik krijg een blackout. Ik voel duidelijk een NEE en stop ermee die dag. Ik denk er niet teveel over na en ga lekker uit eten. Boekje mee en dit keer een glaasje bestellen.

De volgende dag dek ik mezelf aan alle kanten in, maar ik ben wel vastbesloten om die grote kite weer op te pakken. En dat doe ik. Al gauw voel ik de controle terug. Op dat moment besluit ik mijn angsten overboord te gooien. Waarom zou ik niet op mezelf vertrouwen? Fok it! Mezelf naar beneden halen levert helemaal niks op. Het weerhoudt mij om te leven. Bovendien leert de check met de realiteit mij dat ik het goed heb gedaan!

Een enorme vrijheid overvalt mij. De geboorte van mijn moment van 2013.

"Buiten de grenzen is meer ruimte dan daarbinnen"

Go with the flow johooo

Een hele dag skiën in mijn eentje. Dat heb ik vaker gedaan. Toch moet ik er opnieuw aan wennen. Niemand die mij begeleid of leid. Ik moet zelf keuzes maken en mijn eigen route uitstippelen. Niet mijn sterkste kant.
In het Dagelijkse Leven worstel ik daar regelmatig mee. Als mij gevraagd wordt "Wat zijn jouw ambities?" of "Wat is jouw doel voor de komende vijf jaar?" dan struikel ik over mijn eigen gedachten. Zelfs de -voor de meeste mensen doodnormale- vraag "Wat wil je?" weet ik amper te beantwoorden. Dan voel ik mij dikwijls een mislukkeling kan ik u verklappen. Het mooie is dat in je zwakte ook vaak jouw kracht zit. Sla de kernkwadranten er maar eens op na..
Ik besluit te doen waar ik goed in ben. Ik trek geen plan. Ik skie daar naartoe waar het er mooi uitziet, waar het zonnetje schijnt en waar de sneeuw het beste is. Ik spring op de golven van het leven en zie waar het mij brengt. Zo in het leven staan, levert mij mooie ontmoetingen op, prachtige momenten, avontuur. Het geeft mij de ultieme verbinding met mezelf, met de ander en met de wereld. Het leven in volste vertrouwen omarmen.
Of ik de weg terug heb gevonden? Zelf niet nee.. Maar gelukkig zijn er altijd mensen om je heen te vinden die graag helpen. Zolang je er maar om vraagt..

Apeldoornse energie opdoen

Ik was geschokt door de reactie van mijn schoonmoeder, toen ik haar vertelde dat TV Apeldoorn mij zou portretteren voor De_A, een nieuw op te richten Apeldoornse energiemaatschappij.

Volgens haar moest ik een soort halve afgod zijn, voordat ik achter een initiatief als De_A ‘mocht’ staan. Hellup!
Dat ben ik niet.. Verre van dat zelfs. Negen jaar vegetarier geweest vanwege de zielige diertjes. Toen ik toch echt chronisch voedingsstoffen tekort kwam, werd ik (in plaats van twee keer netjes vis eten) een grotere carnivoor dan de man met wie ik leef. Toen ik eens afnemer werd van het fantastische Odin-pakket, bleek eens te meer dat ik geen keukenprinsesje was en lag de helft van de verantwoorde groenten te rotten in de groentela. Je kan niet zeggen dat ik niets heb geprobeerd. Voor lijfelijke klachten ging ik voor mijn dagelijkse boodschapjes braaf naar de natuurwinkel om mijn strenge biologische dieet te kunnen volgen. Ik werd er niet beter van en ook de mensen om mij heen leken niet erg gezond…
Lang geen halfgod. Ik hou vooral van gemak.

En dat ziet mijn schoonmoeder. Die ziet een benzineslurpend monster voor de deur staan, een energievretend tvtoestel aan de muur hangen, die ziet dat ik niet altijd zin heb om mijn plastic te scheiden. Hoe kom ik dan toch zo bij De_A vraag je je af?
Ach, ik ben de beroerdste niet. Misschien geen milieufreak, maar wel een moraalridder. Ik vind het mijn plicht om voor mijn omgeving te zorgen. En die waarde wil ik mijn kinderen meegeven. We gooien geen papiertjes op de grond, want die vind dat niet lekker en spuugt het uit. Zo blijven alle papiertjes op de grond liggen en dat is toch zonde! Dan zien we de mooie plantjes niet meer. Zonde vind ik het ook om alles zomaar weg te gooien. Mijn schuur staat dan ook vol -tot grote ergenis van manlief- met spullen waar die en die nog wat aan heeft.
Ik zie het al helemaal voor me… Straks met de kids op de fiets langs de plekken waar de Apeldoornse energiemaatschappij haar energie vandaan haalt. Heel praktisch uitleg geven, waarom mens en natuur met elkaar verbonden zijn, wat het nut is van recyclen en hoe we in het klein kunnen zorgen voor groot. Niks is ons bezit. We mogen blij zijn alles en iedereen te mogen ‘gebruiken’.

Met 25 euro word je al aspirant lid van De_A. Nog 200 leden te gaan en de club kan beginnen met het realiseren van Apeldoorns stroom. Je hoeft uiteindelijk geen afnemer van deze energie te worden. Ik zelf wil die stap wel wagen. Hoewel ik een grote schijterd ben en het liefst vasthoud aan mijn vertrouwde, dure, grote, op geld beluste maatschappij. Die maatschappij heeft mij nog nooit in de steek gelaten. Maar met De_A durf ik het wel aan! Mocht er iets onverhoopt mis gaan, dan zijn de mensen die verantwoordelijk zijn dicht in de buurt en aanspreekbaar. En ach, mocht het bij de start nodig zijn, dan kan een beetje kamperen in eigen huis ook leuk zijn!

Meer info? Zie www.de_a.nl of volg op twitter @de_Apeldoorn

gepost op www.apeldoorndirect.nl op 20 september 2011

Sex sells

“Heeeeeey, sexy lady!” schalt er door de woonkamer heen. Het komt niet uit de radio. Manlief is nergens te bekennen. Nee, het komt uit de mond van mijn vijfjarige kleuterzoon. En ik ben geschokt. Noem het preuts. Noem het naïef. Maar veroordeel mij verder niet. Ik weet niet beter..

Ik kom namelijk uit een tijd dat seks nog niet zo geïntegreerd zat in een kinderleven. Toen ik tegen de tienerleeftijd aanliep begon dat wel. De videoclips en liedjes van pin-up girl Samantha Fox herinner ik mij goed. Mijn opkomende hormonen waren door het dolle heen. Want veel meer dan dat, zag ik niet. Seks op tv was er wel, maar na tien uur ‘s avonds. Tijdschriften als de Playboy waren er nog gering en goed verstopt in de winkelschappen. Kijk je echter nu die clips van Samantha terug, dan zie je nog weinig spannends. Voor ons een alledaags kostje. In welke videoclip zitten er geen schaars geklede wulpse vrouwen? Sex sells!

Nu ben ik misschien best een moraalridder te noemen. Schijnheilig hopelijk niet. Seksualiteit hoort voor mij bij het leven. En als ik mijn kinderen spelenderwijs hun lijf zie ontdekken, dan vind ik dat mooi. Niet omdat ik pervers ben, maar omdat ik het belangrijk vind dat je goed met jezelf kunt opschieten. Dat je weet wat je prettig vind, je lijf leert kennen en dat je jouw grenzen leert verkennen. In seksualiteit zit veel levensenergie. Het is een krachtige energie die vol levenslust.

Wat mij echter zorgen baart, is hoe we die energie kanaliseren. In een tijd waarin er zoveel aandacht is voor seks als uiterlijkheid. Hoe buig ik dat om naar dat waar het voor mij omdraait: verbinding? Want dat is toch wat ik mijn kinderen wil meegeven.. Hoe zorg ik ervoor dat mijn zoon leert om niet over de grenzen van een meisje heen te gaan? En mijn dochter leert aan te geven wat ze wil en vooral wat ze niet wil? En andersom? Want zo vertelt de FAQ van WE CAN Young[i] mij dat meisjes nog steeds verantwoordelijk gehouden worden voor het aangeven van de seksuele grenzen en jongens worden geacht die grenzen te respecteren. Alsof jongens geen seksuele grenzen hebben en meisjes geen seksuele wensen?

Ik hoop dat mijn kinderen verbinding blijven houden met zichzelf en met de ander in de wirwar van krachtige hormonen. Voor jongeren geldt bijvoorbeeld dat 84% van de meisjes en 66% van de jongens in zijn of haar leven geconfronteerd wordt met seksueel grensoverschrijdend gedrag[ii].

Dan schiet er ineens een herinnering mij te binnen! Als vijfjarig meisje vertelde ik eens een mop aan mijn streng gelovige Zeeuwse opa. “Twee soepkommen liggen naast elkaar in bed. Zegt de een tegen de ander: Maggie erin?”. Normaal gesproken had ik de lachers op mijn hand met deze mop. Mijn opa bleek echter onverbiddelijk. Het moment dat ik mij realiseerde dat ik kennelijk iets zei ‘wat niet mocht’. Geen flauw benul van de inhoud van die mop.

Mmmhmm.. zou het dan toch wel meevallen met de nieuwste generatie?  Verkijken wij ons niet teveel op wat ze zeggen in plaats van wat het voor hen betekent?

En er zijn zat jongeren die als Changemaker zich positief inzetten voor dit soort thema’s, ziewww.wecanyoung.nl. Ook in Apeldoorn actief!

---

[i] FAQ WE CAN Young www.wecanyoung.nl

[ii] FAQ WE CAN Young, Bron: Seks onder je 25e, Rutgers WPF, 2012

gepost op apeldoorndirect.nl op 2 november 2012

Het toverwoord in de opvoeding is..

Foto: Lydia van Osch

Het was natuurlijk veel te goed weer om achter de computer te kruipen en een derde blog te schrijven. Een afsluiter in mijn trilogie over opvoeding. Al eerder schreef ik over "Genoeg van de fluwelen handschoenen" en "Opvoeden is frustreren". Waarom toch die behoefte om een blog te schrijven? Een blog schrijf je als je op zoek bent naar iets. En ik ben zoekende in de wereld van opvoeding. Ik weet het namelijk niet meer…

In mijn omgeving zie ik veel ouders die volgens mij denken dat hun kind de Nieuwe Messias is. Zitten we net in een Goed Gesprek, wordt er paniekerig onderbroken omdat kindlief iets brabbelt wat natuurlijk vele malen belangrijker is dan wat IK te melden heb… Geef ze eens ongelijk!  De profeet spreekt en je zal er maar iets van missen! Of er wordt paniekerig naar de huisartsenpost gereden, omdat er een scheet dwars zit bij het prinsje of prinsesje. Daar krijgen we narcistische kinderen van mensen. Toen wij werden opgevoed, hingen we er vaak ook maar gewoon wat bij. En dan niet als protserige accessoire in bijpassend jurkje bij mama.. Kortom veel aandacht. Teveel.

In mijn omgeving zie ik ook de andere kant. De kant van te weinig aandacht. En ook daar zijn de gevolgen niet gering. Ontspoorde kinderen. Onzekere kinderen. Kinderen die de weg kwijt zijn. Met name pubers hebben het zwaar te verduren. “Jij zoekt het nu maar zelf uit”, in het kader van de zoektocht naar eigen identiteit, of omdat ouders, nu er emotioneel meer appèl op ze gedaan wordt, voelen dat ze tekortschieten of om wat voor een reden dan ook. Terwijl tieners bij uitstek nog een hand nodig hebben, ook al blijkt dat nergens uit. Ze vinden het fijn als je op ze wacht met het beruchte kopje thee. Ook al schieten ze direct weer de deur uit en blijf jij leeg achter.

En nu ben ik uit balans. Vreselijk voor een weegschaal natuurlijk! Wat is dan die gulden middenweg? Ook ik luister graag naar wat mijn kindjes te zeggen hebben. En op andere momenten laat ik het ze graag zelf uitzoeken. Ik balanceer tussen twee werelden. Aandacht. Een sleutelwoord. Een toverwoord. Ach, weet je wat? Ik gooi die fluwelen handschoenen weg en besluit dat opvoeden frustreren is. Voor beide partijen!

gepost op apeldoorndirect.nl op 30 mei 2012

Genoeg van de fluwelen handschoenen

Heerlijk zo’n lang weekend weg met het gezin. Volop aandacht, ruimte en liefde voor de kinderen. Je ziet ze groeien waar je bij staat! Zo hoort het toch eigenlijk altijd te zijn? Volgens veel pedagogisch verantwoorde programma’s en methodieken in ieder geval wel. Volgens mij niet…

Toen het alledaagse leven weer begon, merkte ik aan zoonlief (#ikben4) dat hij erg op mij ging leunen. Op sommige momenten leek hij eerder de leeftijd aan te nemen van zijn dreumeszusje dan die van de zelfstandige kleuter zoals ik hem ken. Afscheid nemen? Liever bij mama blijven. Eén kusje? Mama verdient er wel 100! Met een verdraaid stemmetje hoor ik na de zwemles: “Mama is lieieief! Vind je mij ook lief en heb ik het goed gedaan?”. Het lijkt onschuldig, zelfs vertederend en even laat ik mij verleiden. Hoe heerlijk is het om je te wentelen in deze aanbidding? Maar hoe eerlijk is dat?

Zoonlief laat zijn zelfvertrouwen van mij afhangen. Hij legt het maken van keuzes bij mij neer. Natuurlijk is hij nog maar 4 en moet ik hem niet overschatten. Deze situatie laat ik dan ook meer over mij zeggen dan over hem. Afhankelijkheid voelt best fijn. Ik ben nodig. Ik ben belangrijk. Maar tegelijkertijd onderschat ik mijn eigen kind zodra ik zijn verantwoordelijkheid ontneem door dingen uit handen te nemen, door te gaan zorgen waar hij zelf dingen kan doen.

Ik zie mijn moeder wel eens kijken hoor… Wat een koele moeder die Ka! Haar kind valt en zij vliegt niet op hem af. Hij klimt op het rek en zij weerhoudt hem niet, staat niet eens dichtbij om hem op te vangen voor als hij valt. Klopt! Want het is juist zij die mij met veel vertrouwen heeft opgevoed. Een waarde die ik graag doorgeef aan mijn kinderen.

gepost op apeldoorndirect op 16 april 2012

Opvoeden is frustreren

Ik geloof echt dat de twee dingen die ouders moeten geven “roots & wings” zijn. Maar tering wat is dat lastig! Want ook ik ben een meisje van deze tijd. Mijn kinderen zijn zeer gewenst en bewust aan ons gezin ‘toegevoegd’. Ik zie ze als een cadeautje en veel van mijn aandacht gaat uit naar hen. Terwijl ik op mijn werk de gevolgen ervan zie. Jongeren die denken dat de wereld op hen wacht, aan hun voeten ligt. Not.
Not if you don’t play by the rules…

Op de verwarming hangt een uitgescheurd stukje column uit de krant met de tekst: “Een hele generatie is opgevoed met het mes op de keel: je moet gelukkig zijn, anders hebben wij als ouders het niet goed gedaan.” En dus zien we alleen maar blijde gezichten op foto’s genomen op feestjes en geplaatst op Facebook. Kijk ons eens gelukkig zijn! Eenzaam? Ben je mal. Kijk eens hoeveel vrienden en likes ik heb! Ik betrap mezelf er ook op dat ik Twitter nog al eens gebruik als apenrots, mezelf op de borst slaand.

Op een kinderfeestje greep ik eens in bij mijn oudste en voelde me daar tamelijk ongemakkelijk bij. Er was namelijk ook een or-tho-pe-da-goog in het gezelschap en die zou me natuurlijk enorm beoordelen en veroordelen. Het plaatje wat ik liet zien, getuigde niet van veel geluk. Noch ik, noch mijn kind had een happy face op deze foto kan ik U verzekeren. Maar juist de orthopedagoog was het die de wijze woorden uitsprak waar ik nog vaak aan denk: “Opvoeden is frustreren.” En zo is het.

gepost op apeldoorndirect.nl op 24 april 2012