Pijl en Boog

Onlangs ging ik voor het eerst boogschieten. Ik had goed geluisterd naar de instructies braaf als ik ben. Ik stond ingespannen klaar met mijn boog op spanning. En toen? Wat moest ik doen? “Loslaten!” riep de juf mij simplistisch toe. Loslaten? Hoe doe ik dat? “Gewoon. Loslaten!”

Ik probeerde dat te beredeneren. Een strategie in te zetten. Ik deed een laffe poging en de pijl kwam lafjes los van de boog. Ik herpakte mezelf. Herpakte de pijl en boog. Zette de spanning er weer op en liet los. Poef. Daar ging ‘ie! In een strakke lijn in de richting van het doel. Wat een kick. Zo simpel was dat dus. Loslaten. Een kwestie van niet denken, maar doen.
Nu focus op de sturing. Aha. Bekender terrein. Zoef. Raak! En ik was verkocht aan dit spelletje. Maar wat me niet losliet was dat ik intuïtief zoveel moeite had met loslaten. Ook al ging het binnen 10 seconden goed, in eerste instantie snapte ik niet hoe je dat deed dat loslaten. Dat geeft me dan toch te denken.

De pijl en boog deden mij ook denken aan de woorden van Kahlil Gibran in ‘De Profeet':

“En hij zei: Je kinderen zijn je kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel, want hun ziel toeft in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht niet hen aan je gelijk te maken. Want het leven gaat niet terug, nog blijft het dralen bij gisteren.

Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn: want zoals hij de vliegende pijl lief heeft, zo mint hij ook de boog die standvastig is.”

Prachtige manier om naar je kinderen te kijken. Vergt ook wat oefening in loslaten. Hoe ging dat ook alweer? ;-)

Espagna por favor

Geduld is een schone zaak
Als ik toekijk hoe er gewerkt wordt in de winkel waar mensen de handelingen van elkaar teniet lijken doen en het wachten op mijn beurt oneindig lijkt te duren, dan wordt mijn geconditioneerde Hollandsche brein getergd. Ik raak al gauw geïrriteerd om alle inefficiëntie en bulder het liefst als een Gordon Ramsey door de tent. Jongens, dit kan toch veel handiger? Mijn Nederlandse hoogmoed en calvinistische inslag ziet het geld wat verdiend kan worden met sloten tegelijkertijd weggegooid worden. Dat vertel ik ze dan ook mooi even. Recht in het gezicht met de directheid die wij gewend zijn.
Maar ik pers mijn lippen tot een klein streepje. Spreek mezelf toe om de schoonheid van deze nonchalance en werkverschaffing in te zien. En ik wacht.

Bekend terrein
Ik vervolg mijn weg door het Spaanse landschap en de prachtigste vergezichten trakteren mijn blikveld. Mijn ogen dwalen af naar de vele hoogspanningsmasten, chaotische telefoonmasten, verwaarloosde huisjes en onbewerkte tuinen. Gek genoeg vind ik die beelden vaak geruststellend. Hoewel ik ze nauwelijks herken uit het land waar ik vandaan kom, herken ik de beelden wel vanuit mijn eigen woelige wereld. Het herinnert mij aan de vrijheid die imperfectie geeft wanneer het tolerantie en goedkeuring krijgt. De autonomie van het rebelleren tegen heersende verwachtingen. Paden die geen gebaande wegen bewandelen, maar meebuigen met haar omgeving.

Gat in de weg
Mijmerend over wat dit land met mij doet, hoe het mij laat slingeren tussen de tegenpolen van mijn karakter en mijn worstelingen, merk ik op dat de banden van mijn auto niet langer wegzakken in het diepe gat net om de hoek van ons huis. Kiezels, stenen en zand vullen het kapotte wegdek. Net zolang totdat het volgende probleem weer opduikelt. En ook daar komt een oplossing voor. Misschien niet de meest slimme en duurzame, maar wel een oplossing. Die werkt. Al is het maar voor even. Hier en nu.

En ik vind mijn rust te midden van de chaos.