Ik stond er bij en ik keek ernaar..

 

Om heel eerlijk te zijn, vind ik zo’n discriminatiemeldpunt (art.1) in de stad overdreven. Daar zitten mensen op die betaald worden met gemeenschapsgeld. Zonde toch? Want in mijn ogen is discriminatie geen issue. Zeker niet iets om een meldpunt van te maken met betaalde krachten. Dat is toch uitermate efficiënt gedacht van mij? Uitermate naïef ook, zo bleek vandaag..

Ik bevind mij dan ook in een omgeving met mensen die verder kijken dan hun neus lang is, interesse hebben in dingen of mensen die anders zijn, met zelfvertrouwen de wereld open tegemoet treden.

Het MINDER, MINDER, MINDER verhaal van Wilders vond ik aanstootgevend, maar niet shockerend. Ik keek vooral beroepsmatig en zag de werking van groepsdruk. Je zag die man naast Wilders wat aarzelend “minder” roepen en naarmate de groep meedeed, werd ook zijn roep standvastiger. Maar de vertwijfeling was gespot. Zo werkt dat binnen de groepsdynamica en Wilders weet daar goed op in te spelen. Van hem had ik niet anders verwacht. Dat er veel mensen zijn die denken wat hij roept, daar kan ik echter met mijn pet niet bij. Hoe naïef ben ik?

Vandaag op de markt kwam discriminatie keihard binnen in mijn wereld. Bij de bloemenkraam. Met de aardige mevrouw die ineens een donkere kant van zichzelf liet zien. Ik rekende af met haar en achter mij stond een leuke vlotte vrouw met een hoofddoek. De marktkoopvrouw siste mij vertrouwelijk toe: “Die zie je hier nooit..” Ik dacht te begrijpen wat ze bedoelde, maar dat kon toch niet waar zijn? Dus ik vroeg haar wat ze bedoelde. Ze beantwoordde mijn vraag niet. Ze richtte zich op de vrouw met de hoofddoek die aan haar vroeg of de tulpen die samen in 1 papier zaten de drie bossen waren van de aanbieding. Iets wat ik jaren geleden ook eens vroeg. Ik kreeg toen een gepast antwoord (het zijn er 5). De vrouw die nu naast mij stond niet. 

“Ja, dat zou je wel willen hè?!” klonk het bits. De vrouw met de hoofddoek verschoot van kleur. Zij voelde goed aan wat er hier gebeurde. Ze had het misschien al veel vaker meegemaakt en herkend. Ik niet. Ik stond er bij en ik keek er naar. Niet wetend wat te doen of wat te zeggen. Als een mak schaap. 

Het werd plots erg koud daar in het zonnetje op de markt…

Van binnen naar buiten

Op twitter ontmoet ik hem. @renedakloos heet ‘ie. Hij geeft een kijkje in zijn keuken. Een wereld van slaapplaatsen zoeken, geregeld honger lijden, omgaan met verslaving en vechten tegen depressie.
Het brengt mij terug in de tijd dat mijn vader op het Hoogeland in Beekbergen werkte. Een voorziening die een thuis biedt aan dak- en thuisloze mannen en vrouwen met lichamelijke (ouderdoms)klachten. Zij kunnen niet meer voor zichzelf zorgen, maar voelen zich niet op hun gemak in een ‘gewoon’ verzorgingstehuis.

Ik was een tiener en dacht zwart-wit. Door zijn verhalen thuis en de bezoekjes op zijn werk, ontdekte ik dat dak- en thuislozen niet eng zijn maar vooral mens. Dat besef gaf mijn vader mij.
Renedakloos heeft een moeilijke tijd. Terwijl hij een flesje water vult in de w.c. van de McDonalds in Amsterdam, wordt hij in elkaar geslagen door een medewerker. Een paar bezoekers vallen het personeelslid bij. Zij zien een stuk vuil. En zo begint hij zich te voelen. Hij is zich ervan bewust hoezeer hij stinkt. Hoe vermagerd hij is. Het gaat me aan het hart.

Als we met ons gezin een dagje onze hoofdstad aandoen, ontmoeten we hem en zijn vriendin. Een aangename, welbespraakte en warme man. Zijn verwondingen duidelijk zichtbaar. Het leven op zijn gezicht getekend. Onmiskenbaar een zwerver.
Mijn kinderen spelen wat om ons heen. Zij zien een man en een vrouw. Die een praatje houden met hun ouders. Die een praatje houden met hen. Een aardige meneer en mevrouw. Die een knuffel en kussen krijgen van hun mama. Zij zien geen zwervers, maar mensen.

De 40dagentijd is voor ons begonnen. De ongeziene gezien.