Af en toe zie ik haar.
Een glimp van de vrouw die ik wil zijn. De vrouw die ik bén.
Ik zie haar vooral op de momenten dat ik er níet mijn best voor doe om haar krampachtig te zijn.
Màrta is al een stadium verder. Ze speelt met de verschillende emoties door haar dans. Ze stuurt ze en toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze zich vooral láát sturen. Door de muziek. Door haar gemoedstoestand. Puur en vol passie tegelijkertijd.
Ik bewonder haar vrouwelijkheid en gemak met haar lijf. En ineens zie ik dat ze ouder is dan ik had vermoed. Niet eens haar grijze haar verraad haar, maar haar innerlijke wijsheid.
Wat een heerlijk mens. Wat een kadootje deze les.
Ik dans met mijn wolven. Als ik in de spiegel kijk, dan voel ik me verlegen. Kritisch volg ik mijn bewegingen en de oordelen zijn niet mals. Oké, dit is nog een brug te ver. Ik focus me op een punt boven mijn hoofd en concentreer mij op de danspassen. Een andere wolf dient zich aan. Ik zit teveel in mijn hoofd, terwijl mijn lichaam zich voortbeweegt.
Màrta moedigt me zacht aan.
Terwijl alles aan haar vloeiend lijkt te bewegen, geeft ze mij een tegengestelde kijk op het leven. De wereld om ons heen verandert constant. Het is volop in beweging. Belangrijk is om zélf constant te zijn. Gegrond in jezelf. Dat is wat de Flamenco je geeft.
Een krachtige thuisbasis voor je ik.
De dans is krachtig, ontwapenend, erotisch en open. Kijk naar mij. Hier ben ik. Heb geen vrees. Dat heb ik ook niet.
En ik besef maar eens te meer hoe fijn het is om van anderen te leren. Om samen complementair te zijn.
Ik ben aan het dansen met mijn wolven. Ze zitten niet stevig aan een lijntje, maar hey.. ik dàns met ze. One foot for the other..
