Onlangs ging ik voor het eerst boogschieten. Ik had goed
geluisterd naar de instructies braaf als ik ben. Ik stond ingespannen klaar met
mijn boog op spanning. En toen? Wat moest ik doen? “Loslaten!” riep de juf mij
simplistisch toe. Loslaten? Hoe doe ik dat? “Gewoon. Loslaten!”
Ik probeerde dat te beredeneren. Een strategie in te
zetten. Ik deed een laffe poging en de pijl kwam lafjes los van de boog. Ik
herpakte mezelf. Herpakte de pijl en boog. Zette de spanning er weer op en liet
los. Poef. Daar ging ‘ie! In een strakke lijn in de richting van het doel. Wat
een kick. Zo simpel was dat dus. Loslaten. Een kwestie van niet denken, maar
doen.Nu focus op de sturing. Aha. Bekender terrein. Zoef. Raak! En ik was verkocht aan dit spelletje. Maar wat me niet losliet was dat ik intuïtief zoveel moeite had met loslaten. Ook al ging het binnen 10 seconden goed, in eerste instantie snapte ik niet hoe je dat deed dat loslaten. Dat geeft me dan toch te denken.
De pijl en boog deden mij ook denken aan de woorden van Kahlil
Gibran in ‘De Profeet':
“En hij zei: Je kinderen zijn je
kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar
zichzelf. Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij
je zijn, behoren ze je niet toe.
Je
mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen
gedachten. Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel, want
hun ziel toeft in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs
niet in je dromen.Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht niet hen aan je gelijk te maken. Want het leven gaat niet terug, nog blijft het dralen bij gisteren.
Jullie
zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden
weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en
hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen
vliegen. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor
je zijn: want zoals hij de vliegende pijl lief heeft, zo mint hij ook de boog die
standvastig is.”
Prachtige manier om naar je kinderen te kijken. Vergt ook
wat oefening in loslaten. Hoe ging dat ook alweer? ;-)
